ฉันให้นักเรียนฝึกพูดตามแบบเงาโดยพูดตามไฟล์บันทึกเสียงทุกวัน เพิ่งผ่านไปแค่สองสัปดาห์ ก็มีหลายคนบอกว่าอยากยอมแพ้แล้ว

วิธีนี้ไม่มีปัญหาหรอก ตอนฉันสอนนักเรียนต่างชาติก็ใช้บ่อย แล้วเธอให้พวกเขาฟังอะไรล่ะ

สุนทรพจน์ TED น่ะ เนื้อหาค่อนข้างน่าสนใจ ความเร็วก็เป็นความเร็วในการพูดปกติ

ถ้าอย่างนั้นก็ไม่แปลกที่พวกเขาจะเป็นแบบนี้ ฟังไม่เข้าใจตั้งครึ่งหนึ่ง ปากก็พูดตามไป แต่ในหัวกลับว่างเปล่า แบบนี้ไม่กลายเป็น “พระหนุ่มท่องพระสูตร—มีแต่ปากแต่ไม่มีใจ” หรอกหรือ

ก็จริงนะ มีนักเรียนคนหนึ่งบอกฉันว่า เขาฝึกตามมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว แต่ยังไม่รู้เลยว่าคนคนนั้นพูดเรื่องอะไร

เนื้อหาที่ใช้ควรเป็นสิ่งที่ฟังเข้าใจได้สักแปดถึงเก้าในสิบส่วน ให้เข้าใจความหมายก่อน แล้วค่อยฝึกตามทีละประโยค พวกเขาถึงจะฟังออกว่าตัวเองพูดตามไม่เหมือนกับเสียงบันทึกตรงไหน

ถ้าอย่างนั้นเปลี่ยนเป็นไฟล์เสียงจากแบบเรียนดีไหม บทเรียนพวกนั้นพวกเขาเคยเรียนมาแล้ว

เคยเรียนมาแล้วนั่นแหละถึงจะฝึกตามได้ดี พอพวกเขาพูดตามทันและเลียนแบบได้เหมือนแล้ว ค่อย ๆ เพิ่มระดับความยากทีหลัง

ได้ พรุ่งนี้จะเปลี่ยนเลย แต่ฉันต้องคิดก่อนว่าจะพูดกับพวกเขายังไง ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะรู้สึกว่าได้กลับไปอ่านแบบเรียนอีกแล้ว ยิ่งหมดสนุกกว่าเดิม