อาจารย์คะ เวทีความร่วมมือจีน–ลาตินอเมริกาครบรอบสิบปีแล้ว ประธานาธิบดีสี จิ้นผิงก็เพิ่งเสนอแผนงานใหญ่ 5 ด้าน ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างจีนกับลาตินอเมริกากำลังก้าวเข้าสู่ยุคใหม่แล้ว อาจารย์คิดอย่างไรคะ?

ใช่เลย ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เวทีนี้เติบโตจากจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ ไปสู่ความเป็นระบบที่มั่นคง เปรียบเหมือนต้นกล้าที่เติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ แสดงถึงพลังชีวิตและความเปิดกว้าง สิ่งสำคัญคือความร่วมมือนี้สะท้อนถึงแนวคิดจีนโบราณที่ว่า 'สามัคคีโดยไม่เหมือนกัน'

แล้วทำไมต้องเป็นลาตินอเมริกาคะ? การที่จีนเลือกกระชับความสัมพันธ์กับประเทศในลาตินอเมริกาแบบนี้ สะท้อนถึงกลยุทธ์อย่างหนึ่งด้วยหรือเปล่าคะ?

คำถามดีมาก หมิงเยว่ จริง ๆ แล้วแม้จีนกับลาตินอเมริกาจะอยู่ห่างกันคนละซีกโลก แต่มีพื้นฐานทางประวัติศาสตร์และความต้องการพัฒนาใกล้เคียงกัน ทั้งสองฝ่ายถือเป็นสมาชิกสำคัญของ Global South ถ้ารวมพลังกันก็สามารถมีเสียงที่หนักแน่นขึ้นในเวทีโลก สิ่งนี้เป็นการประยุกต์ใช้สติปัญญาแบบจีนโบราณที่ว่า 'เป็นมิตรกับที่ไกล ใส่ใจที่ใกล้' แต่ในยุคนี้ 'ใส่ใจ' หมายถึงการร่วมมือและผลประโยชน์ร่วมกัน

ฟังดูมีเหตุผลนะคะ โดยเฉพาะในยุคที่พหุภาคีนิยมกำลังถูกท้าทาย การกระชับความสัมพันธ์จีน–ลาตินอเมริกาแบบนี้เหมือนเป็นการแสวงหารูปแบบระเบียบโลกใหม่เลยค่ะ

เธอพูดถูก แก่นแท้ของพหุภาคีนิยมคือการเปิดกว้างและผลประโยชน์ร่วมกัน ซึ่งความร่วมมือจีน–ลาตินอเมริกาก็สะท้อนสิ่งนี้ได้อย่างดี โดยเฉพาะโครงการ 'ความเป็นหนึ่งเดียว' และ 'อารยธรรม' ที่ประธานาธิบดีสีเสนอขึ้นนั้น มีเป้าหมายเพื่อให้เกิดการเรียนรู้ระหว่างอารยธรรม และหาจุดสมดุลระหว่างโมเดลการพัฒนาที่หลากหลาย ซึ่งมีความสำคัญมากต่อสันติภาพและการพัฒนาในอนาคตของโลก

อาจารย์หมายความว่า ความสำเร็จของเวทีความร่วมมือจีน–ลาตินอเมริกา ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องเศรษฐกิจเท่านั้น แต่ยังเป็นการแสดงให้โลกเห็นถึงรูปแบบใหม่ของความสัมพันธ์ระหว่างประเทศด้วยใช่ไหมคะ?

ใช่แล้ว มันไม่ใช่แค่ความร่วมมือทางเศรษฐกิจเท่านั้น แต่เป็นแบบอย่างของแนวคิด 'แสวงหาจุดร่วม เคารพในความต่าง' เหมือนที่ขงจื๊อกล่าวไว้ว่า 'สุภาพชนสามัคคีโดยไม่เหมือนกัน คนพาลเหมือนกันแต่ไม่สามัคคี' ปัญญาที่เราต้องการคือการเคารพในความหลากหลาย และร่วมกันผลักดันสันติภาพและการพัฒนา