การ์ดเชิญของเสี่ยวหวังส่งมาแล้ว เดือนหน้าจะแต่งงานกัน ดูสองประโยคสุดท้ายสิ: “ไม่มีพิธีการ พอแขกมาครบก็เริ่มกินข้าวเลย ถ้ากินไม่อิ่มก็กินโต๊ะข้าง ๆ ได้”

คงเลียนแบบ “งานแต่งสี่ไม่มี” ที่เจ้อเจียงสินะ ข่าวบอกว่าเขาไม่มีพิธีรับเจ้าสาว ไม่มีรถแต่งงาน ไม่จ้างพิธีกร แถมยังไม่ได้เชิญเพื่อนเจ้าบ่าวกับเพื่อนเจ้าสาวมาด้วย

เดิมทีฉันยังบอกว่าจะช่วยเธอแต่งหน้าแล้วก็ถ่ายรูปให้ คราวนี้คงไม่ได้ใช้เลย ไม่มีพิธีการ แล้วทุกคนไปก็เอาแต่กินข้าวอย่างเดียวเหรอ? รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปนิดหน่อย

กินอย่างเดียวก็ไม่แย่นะ ครอบครัวนั้นเอาเงินที่เดิมจะจ้างขบวนรถกับช่างภาพไปลงกับอาหาร โต๊ะละสองพันหยวน มีแม้กระทั่งปูจักรพรรดิ พ่อเจ้าสาวขึ้นเวทีพูดแค่สี่สิบเอ็ดวินาที บอกว่า “กินให้อร่อย ดื่มให้เต็มที่” ประโยคเดียว แล้วก็เริ่มงานเลี้ยงเลย

แค่สี่สิบเอ็ดวินาทีเองเหรอ? ฮ่า ๆ ฉันชอบนะ แต่ผู้ใหญ่ยอมได้เหรอ? พวกเขาให้ความสำคัญกับหน้าตาทางสังคมที่สุดเลย

คุณพ่อคนนั้นบอกว่า เดิมทีพวกเขาก็อยากจัดงานใหญ่เหมือนกัน แต่ลูกสาวกับลูกเขยทำงานอยู่เซี่ยงไฮ้และมีความกดดันมาก เลยยอมทำตามความคิดของคนหนุ่มสาว จัดงานเลี้ยงที่หมู่บ้าน ผู้สูงอายุในบ้านที่อายุมากกว่าแปดสิบปีก็เดินมาได้ไม่กี่ก้าว ญาติ ๆ เองก็ได้พบหน้ากันครบ

เสี่ยวหวังก็เคยบอกฉันเหมือนกันว่า สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือการต้องยืนบนเวทีให้คนมากมายจ้องมอง แค่คิดก็ประหม่าแล้ว …ถ้าอย่างนั้น ซองอั่งเปาของเราจะใส่น้อยลงหน่อยได้ไหม?

ฝันไปเถอะ เขาไม่ขี้เหนียวเลยนะ เดิมทีจะต้องแจกบุหรี่ให้แขก แต่เปลี่ยนเป็นอั่งเปาแทน คนละสองร้อยหยวน ส่วนคนที่มอบซองเงินให้ก็เพิ่มอีกหนึ่งร้อยหยวน

มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันยิ่งใส่น้อยลงไม่ได้แล้ว พูดจริง ๆ นะ งานแต่งแบบนี้ฉันอยากไปเร็ว ๆ จัง