เสี่ยวพาน คุณเห็นข่าวแผงข้าวหมูพะโล้ที่ “ได้สถานะถูกกฎหมาย” ไหม? ข้าวกล่องราคาแค่สิบหยวนต่อกล่องยังได้ขึ้นบทความวิจารณ์ของ People’s Daily เลยนะ

เห็นแล้วครับ แต่ก่อนเจ้าของแผงต้องเข็นรถขายของแบบ “กองโจร” ทุกวัน แต่ตอนนี้มีที่ขายประจำและมีใบอนุญาตประกอบการแล้ว ผมว่ามันน่าสนใจมาก

ใช่เลย แต่ก่อนมักเป็นการไล่จับและปรับ เหมือน “แมวจับหนู” ครั้งนี้รัฐบาลเปลี่ยนวิธี จาก “ฉันจะมาควบคุมคุณ” เป็น “ฉันจะช่วยคุณ”

ผมสังเกตว่าที่ข้าวหมูพะโล้ของเขาได้รับความนิยม เพราะมันจริงใจและเข้าถึงได้ เขาจำรสชาติที่คนงานชอบได้ ความอบอุ่นแบบนี้แหละที่ทำให้คนประทับใจ

ในเมืองจีนมักพูดถึงคำว่า “กลิ่นอายชีวิตผู้คน” สิ่งที่แผงลอยเล็ก ๆ นำมาไม่ใช่แค่อาหาร แต่ยังเป็นความอบอุ่นของชีวิตด้วย ถ้าการจัดการพูดแต่เรื่องกฎเกณฑ์โดยไม่มีความอบอุ่น ก็จะเสียใจประชาชน

ทำให้ผมนึกถึงแนวคิดโบราณที่ว่า “ประชาชนคือรากฐานของรัฐ” ถ้าทำให้ประชาชนใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจ สังคมก็จะมั่นคงขึ้นเอง

พูดได้ดีเลย ฉงชิ่งมี “แผงลอยตามช่วงเวลา” ส่วนเซี่ยงไฮ้ใช้ข้อมูลมาวางแผนตลาดกลางคืน ทั้งหมดนี้คือการหาสมดุลระหว่างระเบียบกับปากท้อง

ที่แท้การบริหารไม่ใช่แค่เรื่องถูกหรือผิดอย่างง่าย ๆ แต่เป็นภูมิปัญญาอย่างหนึ่ง ทั้งรักษาเส้นฐานไว้และยังคงความเป็นมนุษย์เอาไว้ นี่แหละคือหนทางที่ยั่งยืน