เมื่อกี้ฉันเห็นข่าวบอกว่ามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเสฉวนให้ปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ 6 วัน แถมยังสนับสนุนให้นักศึกษาไปชมดอกไม้และไปมีความรักด้วย ฉันทั้งขำทั้งคิดว่า แบบนี้มันดีจริงหรือเปล่า?

ผมก็เห็นเหมือนกัน การจัดแบบนี้จริง ๆ ก็น่าสนใจนะ ไม่ใช่แค่หยุดเฉย ๆ แต่เป็นการรวมเทศกาลเช็งเม้งกับวันสุดสัปดาห์เข้าด้วยกัน เพื่อให้นักศึกษาได้พักอย่างต่อเนื่อง ถือว่าเป็นการปรับให้เหมาะกับสภาพจริงของพื้นที่

แต่คำว่า "ไปมีความรัก" นี่ค่อนข้างกล้าใช้เหมือนกันนะ ในฐานะครู ฉันก็คงกังวลว่านักศึกษาจะเสียสมาธิ เพราะอย่างไรการเรียนก็ยังต้องมาก่อน

พูดแบบนั้นก็ถูก แต่คนโบราณก็เคยพูดว่า "อ่านหนังสือหมื่นเล่ม เดินทางหมื่นลี้" การอยู่แต่ในห้องเรียนตลอดเวลาอาจไม่ใช่วิธีการศึกษาที่ดีที่สุดเสมอไป การได้ออกไปใช้ชีวิตอย่างพอเหมาะก็เป็นการเติบโตแบบหนึ่งเหมือนกัน

อืม พอคุณพูดแบบนี้ ฉันก็รู้สึกว่ามีเหตุผลนะ ในข่าวยังบอกด้วยว่ามีงานภาคปฏิบัติ เช่น เขียนบันทึกการเดินทางหรือทำวิดีโอ ซึ่งจริง ๆ แล้วก็คือการพัฒนาความสามารถรอบด้าน

ใช่ แล้วทุกวันนี้สังคมก็ให้ความสำคัญกับความฉลาดทางอารมณ์และความสามารถเชิงปฏิบัติมากด้วย โรงเรียนที่นำการศึกษาชีวิตกับการศึกษาด้านอารมณ์มาผสมผสานกัน ก็ถือว่าเป็นการปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัย

แต่ประเด็นสำคัญก็คงยังอยู่ที่การรู้จักรักษาความพอดีใช่ไหม? ถ้านักศึกษามัวแต่สนุกอย่างเดียว ก็จะกลายเป็นการกลับหัวกลับหางระหว่างเรื่องหลักกับเรื่องรอง การศึกษาไม่ควรแค่ไล่ตามความคึกคักภายนอก

ถูกต้อง ทุกอย่างถ้ามากเกินไปก็ไม่ดี ปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิในตัวมันเองเป็นเรื่องดี แต่จะชี้นำให้นักศึกษาได้รับอะไรกลับไปอย่างแท้จริงได้อย่างไร นั่นต่างหากคือคำถามที่มหาวิทยาลัยควรคิดให้มากที่สุด