จุนซี คุณดูงานแฟนมีตของซงจุงกิที่ปักกิ่งไหม เขาพูดภาษาจีนแล้วยังอ่านบทกวีด้วย ในฐานะครูสอนภาษาจีน ฉันประหลาดใจมากจริง ๆ

ผมดูครับ! เดิมทีเขาอยากพูดว่า “พรุ่งนี้ผมจะไปกินจ๋าเจี้ยงเมี่ยน” แต่กลับพูดเป็น “ผมจะกิน... พรุ่งนี้...” แต่ผมก็รู้สึกว่าเก่งมากแล้วนะครับ

ใช่เลย การแต่งประโยคด้วยตัวเองไม่ใช่เรื่องง่ายเลย นักเรียนหลายคนเรียนตั้งครึ่งปีถึงจะกล้าอ้าปากพูด เขาเริ่มเรียนจากพินอิน พยัญชนะต้น และสระท้าย

ผมเองก็รู้สึกว่าเสียงม้วนลิ้นยากมาก คำอย่าง “chuxian” กับ “zhishi” ผมพูดไม่ค่อยชัดตลอด แต่ตอนเขาร้องเพลง การออกเสียงแม่นมาก ฟังดูเหมือนคนจีนเลย

ภาษาจีนมีสี่วรรณยุกต์ วรรณยุกต์ที่หนึ่งสูงเรียบ วรรณยุกต์ที่สองสูงขึ้น วรรณยุกต์ที่สามลดลงแล้วค่อยสูงขึ้น และวรรณยุกต์ที่สี่ลดลง เสียงวรรณยุกต์ต่างกัน ความหมายก็ต่างกันด้วย ซึ่งสำหรับชาวต่างชาติถือว่ายากมาก

ไม่แปลกเลยที่เขาบอกว่า “ภาษาจีนยากมาก” แต่เขาก็ยังพยายามเรียน แล้วยังอ่านบทกวีบนเวทีอีก ผมรู้สึกว่าดูมีวัฒนธรรมมากครับ

ใช่ การเริ่มจากพื้นฐานนั้นเหนื่อยมาก แต่ก็มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้เข้าใจภาษาได้อย่างแท้จริง ภาษาไม่ได้มีแค่ประโยค แต่ยังเป็นวัฒนธรรมด้วย

อาจารย์ครับ ต่อไปผมก็อยากเรียนอย่างจริงจังเหมือนเขาเหมือนกัน บางทีสักวันหนึ่งผมอาจใช้ภาษาจีนไปเป็นบิวตี้บล็อกเกอร์ในจีนได้ ผมเชื่อว่าความพยายามสามารถเปลี่ยนอนาคตได้จริง ๆ