นายไม่ได้ไปเที่ยวซีอานมาหรอกเหรอ แล้วทำไมเพิ่งกลับมาวันแรกก็บอกว่าปวดเอวแล้วล่ะ?

อย่าพูดถึงเลย ฉันทำตามคู่มือท่องเที่ยวของนักศึกษาที่เจอในอินเทอร์เน็ต ออกจากบ้านตั้งแต่หกโมงเช้า เที่ยวห้าสถานที่ในวันเดียว ตอนกลางคืนยังจัดโปรแกรมปีนเขาชมวิวยามค่ำคืนอีก วันรุ่งขึ้นขาฉันแทบยกไม่ขึ้นเลย

นายจะลุยเกินไปแล้ว นักศึกษาชอบเที่ยวแบบ “หน่วยรบพิเศษ” นั่งรถไฟที่นั่งแข็ง พักโรงแรมราคาถูก เดินวันละสามหมื่นก้าว ทั้งหมดก็เพื่อประหยัดเงินและเช็กอินให้ได้มากที่สุด

ในคู่มือยังเขียนไว้ด้วยว่า “ใช้เวลาสองชั่วโมงเที่ยวสุสานทหารดินเผาก็พอ” ฉันทำตามจริง ๆ ผลคือมัวแต่รีบตลอดทาง จนแทบมองอะไรไม่ชัดเลย

ดังนั้นตัวคู่มือเองอาจไม่ได้มีปัญหา เพียงแต่อาจไม่เหมาะกับนาย คนหนุ่มสาวร่างกายแข็งแรงกว่า และให้ความสำคัญกับการประหยัดเงินกับความคุ้มค่าของเวลามากกว่า ส่วนคนวัยเรา การเที่ยวสบาย ๆ อาจสำคัญกว่า

ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว โรงแรมประหยัดเงินไปได้ตั้งร้อยหยวน แต่บ่ายวันรุ่งขึ้นกลับไม่ได้ไปไหนเลย ต้องนอนอยู่ในห้องตั้งสี่ชั่วโมง

คราวหน้าวางแผนวันละหนึ่งหรือสองที่ก็พอ ระหว่างทางหาร้านดี ๆ กินข้าวให้อิ่ม เหนื่อยแล้วก็กลับโรงแรมไปพัก การท่องเที่ยวไม่ใช่การทำภารกิจให้เสร็จเสียหน่อย

ใช่เลย ต่อไปฉันจะดูก่อนว่ากำหนดการเหมาะกับตัวเองไหม แล้วค่อยดูว่าประหยัดเงินได้เท่าไร วันหยุดหายากขนาดนี้ ฉันไม่อยากเสียเงินเพื่อไปทรมานตัวเองอีกแล้ว