เมื่อกี้เพิ่งกินข้าวเสร็จ แล้วก็เลื่อนเจอวิดีโอหนึ่ง คู่สามีภรรยาวัยกลางคนมองกล้องแล้วพูดว่า “ลูก วันนี้เหนื่อยไหม? อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปนะ” ในคอมเมนต์มีคนหนุ่มสาวจำนวนมากเรียกพวกเขาว่าพ่อกับแม่

ผมก็เคยเห็นบัญชีแบบนี้เหมือนกัน เรียกว่า “พ่อแม่เสมือนจริง” ใช่ไหม? ฟังดูแปลกนิดหน่อย แต่หลายคนในคอมเมนต์บอกว่าได้รับกำลังใจจริง ๆ

นักเรียนในห้องของผมก็มีคนบอกว่า สิ่งที่กลัวที่สุดคือกลับบ้านแล้วถูกถามเรื่องผลการเรียน ทั้งที่พยายามเต็มที่แล้ว แต่คำแรกที่พ่อแม่พูดก็ยังเป็น “ทำไมถึงยังสอบไม่ติดอันดับต้น ๆ อีกล่ะ”

พ่อแม่หลายคนไม่ได้ไม่รักลูก เพียงแต่คุ้นเคยกับการแสดงความห่วงใยผ่านการตำหนิ แต่ทุกวันนี้คนหนุ่มสาวก็มีความกดดันมากอยู่แล้ว ทั้งเรื่องงาน ซื้อบ้าน แต่งงาน ไม่มีเรื่องไหนง่ายเลย

มีโปรแกรมเมอร์คนหนึ่งที่ทำงานอยู่ในเซี่ยงไฮ้เขียนไว้ในคอมเมนต์ว่า ทุกครั้งที่พ่อแม่โทรมาก็ชวนให้สอบรับราชการ แล้วก็ถามว่าเมื่อไหร่จะพาแฟนกลับบ้าน แค่ฟังก็รู้สึกอึดอัดแทนแล้ว

ความมั่นคงสำคัญก็จริง แต่ลูกอายุเลยสามสิบแล้ว ถ้าพ่อแม่ยังปฏิบัติกับเขาเหมือนเด็ก ก็ไม่แปลกที่เขาจะไปหาคำพูดอ่อนโยนจากในโลกออนไลน์

จริง ๆ แล้วเขาก็รู้ว่าวิดีโอเหล่านั้นอาจทำโดยทีมงาน แต่เขาบอกว่า แค่มีความอบอุ่นสักนิดก็ดีกว่าไม่มีเลย ประโยคนี้ทำให้รู้สึกสะเทือนใจมาก

ดังนั้น บางครั้งการปลอบใจใครสักคนก็ไม่จำเป็นต้องพูดหลักการมากมาย แค่เขาบอกว่าวันนี้เหนื่อยมาก คุณรินน้ำให้สักแก้ว แล้วนั่งฟังเขาพูดจนจบ บางทีแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว