วันนี้ฉันเห็นข่าวหนึ่งพูดว่า ‘หน้าที่ของครูไม่ควรถูกย้ายไปให้ผู้ปกครอง’ ฟังแล้วตรงใจพ่อแม่หลายคนมากเลย

ผมก็เห็นข่าวนั้นเหมือนกัน ตอนนี้บางโรงเรียนให้ผู้ปกครองตรวจการบ้าน ทำหนังสือพิมพ์เขียนมือ หรือแม้แต่ช่วยลูกทำภารกิจเช็กอินต่างๆ มันดูเหมือนกลับหัวกลับหางไปหน่อยจริงๆ

ใช่เลย ผู้ปกครองแน่นอนว่าควรมีส่วนร่วมในการเติบโตของลูก แต่ถ้างานที่เกี่ยวกับการสอนก็ยังถูกส่งให้ผู้ปกครองทำด้วย ขอบเขตความรับผิดชอบของครูกับผู้ปกครองก็จะไม่ชัดเจน

ผู้แทนคนนั้นพูดไว้ชัดมากว่า การเรียนเป็นหน้าที่ของนักเรียน การสอนเป็นหน้าที่ของครู ส่วนครอบครัวนั้น สิ่งสำคัญกว่าคือการอยู่เคียงข้าง การสื่อสาร และการอบรมคุณธรรม แบบนี้ถึงจะเป็นการแบ่งหน้าที่ที่สมเหตุสมผล

สิ่งที่ฉันกังวลที่สุดคือ งานเชิงพิธีการหลายอย่างสุดท้ายไม่ได้วัดความสามารถของเด็ก แต่กลับวัดว่าผู้ปกครองมีเวลาหรือมีแรงมากพอไหม ซึ่งกลับยิ่งกระทบความเป็นธรรมทางการศึกษา

ถูกต้อง โดยเฉพาะครอบครัวที่พ่อแม่ทำงานทั้งคู่และครอบครัวในชนบท ภาระเพิ่มเติมแบบนี้ยิ่งหนักขึ้น ภายนอกดูเหมือนเป็น ‘การร่วมมือกันอบรมระหว่างบ้านกับโรงเรียน’ แต่จริงๆ แล้วอาจกลายเป็นการผลักภาระความรับผิดชอบ

พูดให้ถึงที่สุด ความร่วมมือระหว่างบ้านกับโรงเรียนไม่ใช่ว่าใครไปทำงานแทนใคร แต่คือแต่ละฝ่ายอยู่ในบทบาทของตัวเอง ครูจะได้สอนอย่างสบายใจ ผู้ปกครองจะได้ทำงานอย่างสบายใจ และเด็กก็จะเติบโตได้อย่างผ่อนคลายมากขึ้น

ผมเห็นด้วยมาก เรื่องที่น่ากลัวที่สุดในการศึกษาคือการละทิ้งสิ่งสำคัญแล้วไปสนใจสิ่งรอง มีเพียงทำให้ขอบเขตชัดเจนเท่านั้น การศึกษาจึงจะกลับไปสู่เจตนารมณ์ดั้งเดิมของการพัฒนาคนได้จริง