ฮวา เธอเห็นข่าวไหม ศรีลังกาจัด “ค่ายฝึกวัฒนธรรมสำหรับครูสอนภาษาจีน” เพื่อเพิ่มพูนความรู้ให้ครูสอนภาษาจีนท้องถิ่นกว่าหนึ่งร้อยคนโดยเฉพาะ

ครูก็ไปค่ายฝึกเหมือนกันเหรอ ฟังดูเหมือนกิจกรรมพัฒนาการสอนที่พวกเราเข้าร่วมเลย เนื้อหาเป็นเรื่องการสอนหรือเรื่องวัฒนธรรมกันแน่

มีทั้งสองอย่างเลย นอกจากวิธีการสอนในห้องเรียนแล้ว ยังมีการสัมผัสประสบการณ์ไทเก๊ก การบรรยายตามหัวข้อ และเวิร์กช็อปอย่างเช่นการเขียนพู่กัน เป้าหมายชัดเจนมาก คือให้ครูนำเนื้อหาทางวัฒนธรรมเข้าไปในชั้นเรียนภาษา

อันนี้สำคัญมาก ถ้าสอนแต่ไวยากรณ์กับคำศัพท์ นักเรียนก็จะรู้สึกน่าเบื่อเร็วมาก ตอนฉันสอนภาษาอังกฤษก็เหมือนกัน พอพูดถึงเทศกาล หนัง หรืออาหาร นักเรียนก็มีเรื่องอยากพูดขึ้นมาทันที

ใช่เลย ภาษาเหมือนกุญแจ ส่วนวัฒนธรรมคือห้องที่อยู่หลังประตู หน่วยงานการศึกษาของศรีลังกายังบอกด้วยว่าการเรียนภาษาจีนสามารถเปิดโอกาสใหม่ ๆ ทางวิชาการ วัฒนธรรม และเศรษฐกิจได้

ฉันชอบที่พวกเขาพูดถึง “การสื่อสารระหว่างผู้คน” ความร่วมมือระหว่างประเทศฟังดูยิ่งใหญ่มาก แต่จริง ๆ แล้วเริ่มจากหนึ่งคาบเรียนและครูหนึ่งคน

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้เข้าร่วมที่โดดเด่นยังมีโอกาสไปจีนเพื่ออบรมวัฒนธรรมเป็นเวลาสองสัปดาห์ ลองคิดดูสิ ถ้าครูได้เขียนพู่กันจริง ๆ และเคยฝึกไทเก๊กด้วยตัวเอง แล้วกลับไปสอน นักเรียนก็จะเชื่อถือมากขึ้น

เรื่องนี้ทำให้ฉันต้องคิดทบทวน พวกเรามักให้เด็กเรียนแบบ “ดื่มด่ำ” แต่ตัวครูเองได้ “ดื่มด่ำ” จริงหรือเปล่า บางทีครั้งหน้าที่มีกิจกรรมพัฒนาการสอน ฉันก็ควรเพิ่มประสบการณ์ทางวัฒนธรรมเข้าไปบ้าง ไม่อย่างนั้นก็เหมือนสอนแต่แผนที่โดยไม่พาคนออกเดินทาง